| |
2010

Dr. Henk de Bakker
In de Hongerwinter van 44/45
ontmoette Henk de Bakker op zijn laatste onderduikadres prof.
Edelman, zelf ook ondergedoken, en zijn studenten. De verhalen en
discussies van Edelman en zijn studenten over het landschap,
geologie en bodem wekten De Bakkers’ interesse in de bodemkunde. Na
de oorlog werd Henk de Bakker aangenomen bij de Stichting
Bodemkartering (STIBOKA). Hij legde daarbij als een van de eersten
contact met de Duitse bodemkundigen en was betrokken bij de
organisatie van meerdere excursies van de Duitse Bodemkundige
Vereniging. Begin 50-er jaren was hij een van de Europese
Bodemkundigen die bijdroegen aan de 7th approximation (voorloper
Soil Taxonomy) van de Verenigde Staten. Na de watersnood (1953) werd
hij overgeplaatst naar Wageningen en kreeg hij de opdracht om een
systeem voor de Nederlandse bodemclassificatie op te zetten, hetgeen
er toe leidde dat hij in 1961 hoofd van de afdeling
Bodemclassificatie werd. Het bekende werk “Systeem voor de
classificatie van bodems van Nederland is gepubliceerd in 1966 (De
Bakker en Schelling).
Later verscheen het boek "De bodem in kleur"
(De Bakker en Edelman-Vlam, 1976), dat een uitwerking was van 32
artikelen gepubliceerd in het Tijdschrift der Koninklijke
Nederlandsche Heidemaatschappij. Enkele jaren later verscheen een
bewerkte en Engelstalige uitgave: Major Soils and Regions in the
Netherlands (De Bakker, 1979). De Bakker was tevens mede-auteur van
de werken "Bodemkunde van Nederland". Zijn grote kennis en ervaring
op het gebied van de veldbodemkunde waren de aanleiding voor de
Wageningen Universiteit om hem in 1983 een ere-doctoraat te verlenen
voor zijn "uitmuntende bijdragen op het gebied van
bodem-classificatie. In 2009 werd Henk de Bakker als eerste
niet-Duitser benoemd tot erelid van de Duitse Bodemkundige
Vereniging. |
|
2010

Dr. ir. Johan Bouma
Na de studie
bodemkunde , die met lof werd afgesloten in 1966, en de promotie
aan Wageningen Universiteit in 1969 , vertrok Bouma als postdoc
naar de Universiteit van Wisconsin in Madison, USA, waar hij werkte
aan afvalwaterzuivering in de bodem. In 1973 werd hij daar benoemd
als Associate Professor in vaste dienst. Om persoonlijke redenen
kwam hij met zijn gezin in 1975 terug in Nederland en volgde
aanstelling bij de Stichting voor Bodemkartering tot 1986, eerst als
hoofd van de afdeling bodemfysica , na 1983 als Adjunct Directeur.
In 1986 werd hij benoemd als hoogleraar Bodemkunde aan Wageningen
Universiteit ( met als specialisatie: bodeminventarisatie en
landevaluatie) , een positie die werd beëindigd met zijn emeritaat
in 2002. Daarna fungeerde hij twee jaar, deels in deeltijd, als
Wetenschappelijk Directeur van de Environmental Sciences Group van
Wageningen-UR. Van 1998-2003 was hij lid van de Wetenschappelijke
Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) waar hij projectgroepen leidde
rond de thema’s ontwikkelingssamenwerking, milieubeleid, duurzame
ontwikkeling en toekomstonderzoek en omgevingsbeleid.
Bouma is Fellow van
de Amerikaanse Bodemkundige Vereniging (SSSA) (1983) en erelid van
de Internationale Bodemkundige Vereniging (IUSS) (2006). Hij werd als eerste
bodemkundige gekozen als lid van de Koninklijke Nederlandse Academie
van Wetenschappen ( KNAW) (1989)Hij is Officier in de Orde van
Oranje Nassau ( 2001).
|